Drażliwość, wahania nastroju, wybuchy płaczu, ból piersi, bóle i zawroty głowy to tylko niektóre z objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS), którego doświadcza co miesiąc przynajmniej połowa dorosłych kobiet. PMS obejmuje prawie 300 symptomów, zarówno psychicznych, jak i somatycznych występujących przed okresem menstruacji. Zestaw objawów nie jest stały i może zmieniać się w czasie. U 1 na 20 kobiet rozpoznawane są przedmiesiączkowe zaburzenia dysforyczne (PMDD), kiedy to objawy są zdecydowanie silniejsze i przeważa komponenta psychiczna. 

Naukowcy z National Institutes of Health odkryli mechanizmy molekularne, które mogą być przyczyną takich objawów jak nerwowość, wybuchowość, lęk, smutek czy płaczliwość charakterystycznych dla PMDD. Już wcześniej uważano, że kobiety, które doświadczają zaburzeń nastroju przed miesiączką, są bardziej wrażliwe na wahania poziomu hormonów płciowych w porównaniu do innych kobiet. W nowym badaniu ta teza została eksperymentalnie potwierdzona – niski poziom estrogenu i progesteronu wyciszał symptomy przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD), a wysoki zaostrzał.

Ponadto badacze stwierdzili, że występują różnice w ekspresji kompleksu genów ESC/E(Z) (Extra Sex Combs/Enhancer of Zeste) pomiędzy kobietami z i bez PMDD. U pacjentek z przedmiesiączkowymi zaburzeniami dysforycznymi ponad połowa genów tego kompleksu wykazywała nadekspresję w porównaniu z genami zdrowych kobiet. Co więcej, progesteron nasilał ekspresję tych genów u kobiet bez objawów PMDD, a estrogen wyciszał aktywność tego samego obszaru u kobiet z objawami PMDD.

Jak podkreśla główny autor badania Profesor Peter Schmidt – po raz pierwszy potwierdzono, że u kobiet z objawami PMDD występuje zaburzona ekspresja konkretnej grupy genów, a za tym idą zaburzone mechanizmy molekularne powodujące nieprawidłową reakcję i nadwrażliwość na hormony płciowe. Te doniesienia mogą w przyszłości stać się podstawą do opracowania nowych metod leczenia zaburzeń nastroju o takim podłożu.