Ból, według definicji stworzonej przez Międzynarodowe Towarzystwo Badania Bólu określa się jako subiektywnie przykre i negatywne wrażenie zmysłowe i emocjonalne, powstałe w wyniku uszkodzenia tkanek organizmu. Jednocześnie, jest bardzo ważnym mechanizmem zabezpieczającym nas przed groźniejszym urazem – mówi nam bowiem o istniejącym zagrożeniu dla zdrowia, gdyż w razie nagłego niebezpieczeństwa, np. wrzącej wody, powoduje, że odruchowo odsuwamy się od źródła potencjalnego lub zaistniałego bólu.

Interesującą kwestią jest sposób, w jaki zapamiętujemy ból. Każdy z nas jest w stanie wyobrazić sobie jak bolała nas ręka przy pobraniu krwi lub ząb mądrości w trakcie wyrzynania.

Jednak, czy możemy dokładnie określić jak silny i przykry był dla nas ten ból?

Profesor Przemysław Bąbel z Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie postanowił przeprowadzić eksperyment, mający za zadanie sprawdzić, w jakim stopniu jesteśmy w stanie zapamiętać przeżywane doznania bólowe. Do badania zakwalifikowano ponad 60 chętnych, którzy po otrzymaniu jednakowego bodźca bólowego mieli za zadanie opisać poziom bólu, lęku oraz pozytywne i negatywne emocje, jakie towarzyszyły im podczas badania. Po miesiącu zostali ponownie poproszeni o opis doznań z pierwszej części eksperymentu. Okazało się, że emocje, szczególnie te pozytywne, silnie wpływają na zapamiętywanie bólu powodując, że doznania są znacznie mniej przykre. Za przykład może posłużyć nam ból porodowy rodzącej, maratończyków po biegu lub honorowych dawców krwi przy wkłuwaniu igły – pozytywne emocje powodują zmniejszenie poziomu zapamiętywanych doznań bólowych. Odwrotnie w przypadku bólu przewlekłego, obecnego np. przy chorobie zwyrodnieniowej kręgosłupa czy zaawansowanym stadium choroby nowotworowej – negatywne emocje towarzyszące wymienionym schorzeniom wpływają zwykle na wzrost poziomu zapamiętywanego bólu.