Pary, w których oboje partnerzy są otyli,  potrzebują o połowę więcej czasu, aby zajść w ciążę w porównaniu do par z prawidłową masą ciała obojga partnerów. Takie wnioski wysnuli badacze z U.S. National Institutes of Health w swojej nowej publikacji w Human Reproduction.

Wiele wcześniejszych danych potwierdziło, że otyłość kobiet jest jednym z czynników utrudniających zajście w ciążę w trakcie jednego cyklu menstruacyjnego. Podobnie, jeżeli chodzi o związek pomiędzy nadprogramowymi kilogramami u mężczyzn a jakością ich nasienia. To, co wyróżnia to badanie, to fakt, że naukowcy przeanalizowali kwestię możliwości zajścia w ciążę z punktu widzenia otyłości obojga partnerów równocześnie.

W badaniu wzięło udział 501 par, które starały się zajść w ciążę.

Biorąc pod uwagę BMI (wskaźnik masy ciała), badacze podzielili je na 3 grupy obserwacyjne o:

• prawidłowej masie ciała,
• otyłości stopnia I (BMI 30-34,9),
• otyłości stopnia II (BMI powyżej 35).

Pary o otyłości stopnia II potrzebowały o 55% więcej czasu, aby zajść w ciążę, niż pary o prawidłowej masie ciała.  Gdy naukowcy dodatkowo wzięli pod uwagę inne czynniki wpływające negatywnie na płodność, jak wiek, poziom aktywności fizycznej, palenie papierosów i poziom cholesterolu, ten okres dla par o otyłości stopnia II wydłużył się do 59%.

Takie rezultaty po raz kolejny potwierdzają, że otyłość wpływa negatywnie na płodność i utrudnia zajście w ciążę. Autorzy badania podkreślają, że to co nowego wnoszą wyniki, to spojrzenie równocześnie na oboje partnerów i ich szanse na potomstwo. Takie podejście wśród lekarzy specjalistów może poprawić skuteczność leczenia niepłodności.