Najczęściej wady postawy u dzieci spowodowane są zaburzeniem napięcia mięśniowego, które może skutkować powstaniem błędnych wzorców ruchowych i nieprawidłowości w postawie ciała. Bardzo ważne jest obserwowanie dziecka już od pierwszych miesięcy jego życia.

Często błędne ustawienia np. główki, mogą wynikać z zaburzeń wzroku lub słuchu, doprowadzając w konsekwencji do utrwalonych wad. Kolejną rzeczą, która może powodować problemy z postawą ciała, jest brak możliwości rozwoju. Tyczy się to m.in. nadopiekuńczych rodziców, którzy zbyt długo noszą dzieci czy podtrzymują główkę. Dziecko między 2-3 miesiącem życia zaczyna dźwigać główkę, co z kolei daje początek do rozwoju pionowej postawy ciała. Należy jednak pamiętać, że dawanie możliwości rozwoju nie oznacza wymuszanie u dziecka pozycji. Zbyt wczesne sadzanie czy pionizowanie dziecka może doprowadzić m.in. do szpotawości kolan. Rodzice często zaniepokojeni są także innym problemem w obrębie kolan, czyli ich koślawością. Należy jednak pamiętać, że do około 5 roku życia kształtuje się postawa ciała i kolana dziecka do ok. 3 roku życia odchylają się na zewnątrz, a po 3 roku życia do wewnątrz. Podobnie jest z płaskostopiem – nie jesteśmy w stanie u dwulatków stwierdzić tej wady, gdyż postawa nie jest jeszcze ostatecznie ukształtowana. Oczywiście obserwujemy dziecko jakie pozycje przyjmuje. Zwracamy uwagę na sposób siadania, konieczne jest wyeliminowanie siadu klęcznego z rozstawionymi stopami poza boczny obrys pośladków. Kontrolujemy ustawienie stóp, czy np. palce nie kierują się do środka. W razie wątpliwości zachęcamy do kontroli u fizjoterapeuty w celu określenia czy rozwój przebiega w sposób.