Poronienie to wciąż temat, o którym wolimy nie rozmawiać, bo nie wiemy co powiedzieć, jak się zachować, być może boimy się reakcji rodziców po stracie ale i własnych. O temacie tak strasznym i bolesnym jak utrata dziecka rodzina i przyjaciele wolą nie mówić, nie wspominać, nie zadawać pytań, ale rodzice potrzebują tej rozmowy. Często nie ma nic gorszego jak przemilczenie straty, zwłaszcza w początkowych fazach godzenia się z traumatyczną sytuacją, ponieważ rozmowy na temat śmierci są jednym z elementów procesu żałoby. Kiedy w rodzinie dojdzie do poronienia może okazać się, że obok własnych zasobów radzenia sobie w kryzysowej sytuacji może pomóc również psycholog.

Jak może pomóc psycholog rodzicom po poronieniu?

O poronieniu często mówi się, że jest to cicha żałoba, nierzadko zdarza się, że mało osób wie, że kobieta była w ciąży albo po prostu nie wraca się do tematu straty. Rozmowy z psychologiem mogą pomóc przejść żałobę na każdym jej etapie od zaprzeczania do pogodzenia się z odejściem dziecka. Wspólnie z psychologiem rodzina uczy się radzić z wieloma, często sprzecznymi emocjami dotyczącymi dziecka, śmierci, personelu medycznego, Boga, ich samych oraz relacji rodzinnych. Takie spotkania uczą, że warto wsłuchiwać się w swoje emocje, okazywać je i pozwolić sobie na ich przeżywanie. Bardzo ważnym elementem pomocy psychologicznej jest również uświadomienie sobie, że żałoba to proces, a sposób radzenia sobie z nią jest bardzo indywidualny i dobrze jest pozwolić sobie i bliskim przejść stratę na własny sposób.
Rodzice, którzy doświadczyli utraty dziecka często borykają się również z ogromnym poczuciem winy . Stereotypowo głównym zadaniem kobiety jest zajście w ciążę, utrzymanie jej oraz urodzenie zdrowego dziecka. Kiedy następuje poronienie w głowie może pojawić się obraz bezwartościowej kobiety, która nie potrafiła sprostać oczekiwaniom społecznym. Natomiast mężczyzna jako ten silny, niepokazujący emocji może mieć trudność w ich okazywaniu z obawy przed okazaniem słabości ale również często pojawia się ogromny lęk o partnerkę i przyszłość rodziny. Pomoc psychologiczna może ujawnić te skrywane obawy i myśli tak by móc się z nimi zmierzyć.

Końcowym etapem żałoby jest akceptacja śmierci ukochanego dziecka. To często bardzo trudny moment, poprzedzony bardzo silnymi emocjami smutku, rezygnacji i lęku o przyszłość ( możemy mówić nawet, że osoba cierpi na depresję). Rodziny często boją się, że jeśli zaakceptują śmierć to zapomną o dziecku. Rozmowy z psychologiem mają na celu pokazanie, że pożegnanie się z dzieckiem nie oznacza zapomnienia, a wręcz przeciwnie to otwarcie nowe rozdziału pielęgnowania pamięci o nim.

Pomoc psychologiczna to również przygotowanie rodziny na kolejną ciążę. Kobiety po poronieniu dosyć często cierpią na Syndrom Stresu Pourazowego, ponieważ przeżyły ogromną traumę tracąc dziecko. Obawa i lęki, że w kolejnej ciąży znowu mogą przeżywać to samo może prowadzić do tokofobii czyli lęku przed ciążą. Psycholog pomaga uświadomić sobie, że te obawy będą pojawiać się w kolejnej ciąży i nie warto z nimi walczyć, dużo łatwiej będzie je zaakceptować i dać sobie prawo do ich odczuwania. Czasem zdarza się tak, aby ukoić ból po pierwszym dziecku, kobieta bardzo szybko chce zajść w kolejną ciążę jednak rolą psychologa jest pomoc w świadomym podjęciu decyzji o kolejnej ciąży po pełnym przeżyciu żałoby, tak aby kolejne dziecko nie było emocjonalnym zastępstwem dla zmarłego brata lub siostry ale nowych członkiem rodziny.
Spotkania z psychologiem to również powolny proces przyzwyczajania się do myśli, że pomimo tragedii jaka nas spotkała, w życiu czeka na nas jeszcze wiele dobrego, potrzeba tylko czasu i wiary w to, że będzie lepiej.

Jeśli chcesz więcej wiedzieć na temat wsparcia psychologicznego po poronieni, przeczytaj artykuł POMOC PSYCHOLOGA PO PORONIENIU.