Cukrzyca, uznawana za jedną z najczęściej występujących chorób cywilizacyjnych charakteryzuje się podwyższonym poziomem glukozy we krwi (tzw. hiperglikemią), wynikającym z upośledzonego wydzielania insuliny lub/i oporności komórek naszego organizmu na wspomniany hormon.

Niestety, cukrzyca do dzisiaj zaliczana jest do grona chorób przewlekłych, których nie potrafimy wyleczyć. Na szczęście, dzięki lekom mającym za zadanie utrzymać prawidłową glikemię jesteśmy w stanie przeciwdziałać lub znacznie spowolnić powstawanie powikłań cukrzycy, takich jak przewlekła choroba nerek, retinopatia (uszkodzenie wzroku) czy zespół stopy cukrzycowej.

Z wielu obserwacji wynika, że istotnym aspektem (poza ryzykiem wystąpienia wyżej wymienionych powikłań) jest zdrowie psychiczne chorych na cukrzycę. Okazuje się bowiem, że zaburzenia o typie obniżonego nastroju, fobie czy lęki występują u nich częściej. 

Przykładowo, wyniki wstępne badania o nazwie „IDMPS”, prowadzonego aż w 21 krajach wykazują obecność objawów depresji aż u 31% chorych na cukrzycę typu I oraz 29% u chorych na cukrzycę typu II. Należy zwrócić uwagę, że omawiana zależność może być dwukierunkowa – depresja zwiększa ryzyko zachorowania na cukrzycę typu II w przyszłości.

Chorzy na cukrzycę częściej doświadczają napadów lęku (tzw. zespół lęku napadowego) o niewyjaśnionej przyczynie. Poza paniką i strachem przed wystąpieniem kolejnego ataku, napady wywołują także znaczne przyśpieszenie rytmu serca, duszność, ból brzucha lub klatki piersiowej.

Częstym problemem u osób chorych na cukrzycę jest agorafobia i fobia społeczna – lęk przed wychodzeniem z domu w obawie o nagły wzrost lub spadek glikemii, poczucie niższej wartości i niedostosowania. 

Okazuje się więc, że cukrzyca jest chorobą, której nie należy lekceważyć pod żadnym względem, a skuteczne przeciwdziałanie zaburzeniom psychicznym przyczyni się do pomyślnego przebiegu choroby.